एक हूल मुर्कुट्टाहरू !

हरेक सोचमा 

ढुसी परेको छ

कुना कुनामा दिमागको 

काई लागेको छ
सिंगो सभ्यता नै दुर्गन्धित हुनेगरी 
स्वास बाहिरिएको छ प्रत्येक आवाजमा
सँधै कुरूप दृष्यको खोजमा
तन्किएका छन् आँखाहरू
देशै निले पनि नअघाउने भुँडी लिएर
समयको गति नै रोकेर बीच सडकमा
बसेका छन् युगको ढाडमाथि
एक हुल बकासुरहरू
जो आफूलाई आधुनिक ठान्छन्
जो आफूलाई दुरदर्शी मान्छन्
युगौंदेखिको लेऊ जमेको छ तिनका पाइतलामा
तर पनि ऊनिहरू
फर्किएर ढाडतिर
जिस्किंदै मान्छेका आधारभूत सपनासँग
उग्राइ रहेछन् अग्रगमनको नारा !

मानौ, बाटो होइन अगाडिको
एक भड्खारो हो
तै पनि,
अविदितको यात्रामा झै तम्तयार छन्
अनौठा मान्छेका हूलहरू
लाग्छ- उठेर अर्धनिन्द्रामा
आफै चिहानघारी गइरहेछन्
एक हूल मुर्कुट्टाहरू !