बिन्ति !

यो बिन्ति हो मेरो
खालि एउटा बिन्ति
र यो अरू कसैको निम्ति नभएर
केवल तपाईँको निम्ति !

महोदय,
लुट्नु होस्
जति लुट्नु छ लुट्नुहोस्
तर नानीहरूका निम्ति केही खेलौना
दुई चार चकलेटहरू
बाबाको ढाडसेक्ने रबर ब्याग
श्रीमतीको अधबैंसे जवानी उजिल्याउने
केही कस्मेटिक समानहरू
एउटा थोत्रो टिभी
पुरानो मोबाइल
यस्तै यस्तै लिएर
बर्षौपछि देश फर्किएको
हर्कबहादुरको झोला एयरपोर्ट मै नलुट्नुहोस्
देशमै देशको निम्ति केही गर्छु भनिरहेका
युवाहारूको उत्साह नलुट्नुहोस्
त्यसरी झुटा सपनाहरू बाँढेर बर्षौ बर्ष
जनताको भावना नलुट्नुहोस्
महासय,
लुट्नुहोस् यीं सबै पनि केही छैन
तर कृपया,
मेरो बिन्ति छ !
देश भनेको आमा हुन्
देशको ईज्यत कहिल्यै नलुट्नुहोस् |

खोस्नुहोस्-
तपाईँलाई सबैभन्दा मनपर्ने
त्यो कुर्सी खोस्नुहोस्
तर इमान्दार कर्मचारीको जागीर नखोस्नुहोस्
सच्चा सुरक्षाकार्मीको बर्दी नखोस्नुहोस्
मान्छेहरू स्वन्तन्त्र हिंड्न चाहन्छन् यो सडकमा
उनीहरुका खुट्टा नखोस्नुहोस्
मान्छेहरू निस्फिक्री बोल्न चाहन्छन् यो खुल्लामन्चमा
उनीहरूको आवाज नखोस्नुहोस्
बुढी आमाको हातको लौरो
बृद्द बाबाको आँखाको चस्मा
स्कूल गइरहेको बालकको पुस्तक
कविको कलम
कलाकारको कला
केही पनि नखोस्नुहोस्
महोदय,
यी सबै जेजे खोस्नु छ खोस्नुहोस्
तर कृपया,
मेरो बिन्ति छ!
खोस्ने बेलामा कम्तिमा एक पटक सोच्नुहोस्
सगरमाथाको उचाई
बुद्दको सच्चाई
र यो देशको स्वाभिमान |

खान त खानुहोस्
तर भोको बच्चाको दुध खोसेर नखानुहोस्
बिरामीको औषधि
युवाहरूको सपना
चेलीहरूको जवानी
केही पनि बेचेर नखानुहोस्
पटक्कै नखानुहोस् गरिबहरूको झुपडी लुटेर
महाशय,
त्यो पनि खानुहोस् केही छैन
तर कृपया,
मेरो बिन्ति छ !
देशै बेचेर भने कहिल्यै नखानुहोस् ।