Sunday, August 28, 2016

गल्ति नै गल्ति


हामी भेटिनु एक गल्ति थियो
हामी छुटिनु पनि गल्ति नै हुनेछ
र हामी नछुटिनुमा पनि गल्ति नै भइरहनेछ 
गल्ति नै गल्तिको यो गल्लिबाट
तिमीले मलाई
जता जान इसारा गरेपनि
अब त्यो गल्ति नै हुनेछ !

गल्ति बोकेर हिंडिएको छ
गल्ति टेकेर हिंडिएको छ
लड्दा गल्ति गरेरै लडिएको छ
उठ्न भनेर केही समाउँदा
झन् गल्ति समातिएको छ ।

हेर्दा गल्ति हेरिएको छ
सोच्दा गल्ति सोचिएको छ
बोल्दा गल्ति बोलिएको छ
आफू जहाँ पुगिएको छ
त्यहाँ चुपचाप गल्ति उभिएको छ
गल्ति नै गल्तिको यो गल्छ्यौडोबाट
तिमीले मलाई
जता जान इसारा गरेपनि
अब त्यो गल्ति नै हुनेछ !

गल्ति नै गल्तिको थुप्रोमाथिबाट
गल्तिको पहाड उभिएको छ पर्खाईमा
छेवैबाट बगेको छ अर्को गल्तिको भंगालो
जता गए पनि बाटो
गल्तिले यहि आइपुग्ने छ घुमेर ।

गल्ति नै गल्तिको यो गन्जागोलबाट
तिमीले मलाई
जता जान इसारा गरेपनि
अब त्यो गल्ति नै हुनेछ !

२२.गजल


यो गजल यो मनको म गाउन सक्दिन
अति छट्पट् छ मन समाउन सक्दिन

सुनौलो त्यो बदन आँसुमा भिज्यो रे
धेरै टाढा छ ज्यान म आउन सक्दिन

बग्यो जिन्दगी यो अनेकौ लहरमा
म आफ्नै पारामा बगाउन सक्दिन

सँधै रोई हिंडें, कराएँ बेस्सरी
के प्यार जिन्दगीमा म पाउन सक्दिन ?

समय भनौं कि, नियति भनौ कि
म दोष अरूलाई लगाउन सक्दिन 

२१.गजल


त्यो मुहार बलेको हेर्नु छ
यो रात ढलेको हेर्नु छ

मलाई हिंड्दैन भन्ने मान्छे
म सँग गलेको हेर्नु छ

बोल्दिन भन्ने मान्छे तिमी
तिम्रा ओठ चलेको हेर्नु छ

यसै छाड्दिन म भन्नेले
बदला नलेको हेर्नु छ

गाह्रो हुन्छ भन्थे सबैले
पत्थर पग्लेको हेर्नु छ ।।

अकास भएर

कसरी रेखाँकन गरूँ म तिम्रो प्रेम ? 
कहाँ कहाँ बाँधूँ बाँध ? 
कता कता लगाऊँ सिमाना ? 
मेरी प्रिय,
तिमी त अकास भएर मलाई छोप्दै छौ ।

एक हूल मुर्कुट्टाहरू !

हरेक सोचमा 
ढुसी परेको छ
कुना कुनामा दिमागको 
काई लागेको छ
सिंगो सभ्यता नै दुर्गन्धित हुनेगरी 
स्वास बाहिरिएको छ प्रत्येक आवाजमा
सँधै कुरूप दृष्यको खोजमा
तन्किएका छन् आँखाहरू
देशै निले पनि नअघाउने भुँडी लिएर
समयको गति नै रोकेर बीच सडकमा
बसेका छन् युगको ढाडमाथि
एक हुल बकासुरहरू
जो आफूलाई आधुनिक ठान्छन्
जो आफूलाई दुरदर्शी मान्छन्
युगौंदेखिको लेऊ जमेको छ तिनका पाइतलामा
तर पनि ऊनिहरू
फर्किएर ढाडतिर
जिस्किंदै मान्छेका आधारभूत सपनासँग
उग्राइ रहेछन् अग्रगमनको नारा !

मानौ, बाटो होइन अगाडिको
एक भड्खारो हो
तै पनि,
अविदितको यात्रामा झै तम्तयार छन्
अनौठा मान्छेका हूलहरू
लाग्छ- उठेर अर्धनिन्द्रामा
आफै चिहानघारी गइरहेछन्
एक हूल मुर्कुट्टाहरू !

मुक्तक


यो फूललाई पनि विर्षन्छु, जब तिम्रो मुस्कान आउँछ
सम्झनु मात्र पर्छ तिमीलाई हरेक कुराले सताउँछ
ढाँटेको हो अर्थात् साँचो हो,आऊ तिमीले आफै हेर
यहाँ जे हाल छ मेरो सबै यो सुन्सान् घरले बताउँछ ।

मुक्तक

मुस्किल छ जिन्दगी जिउन यहाँ 
रगत बेच्नुपर्छ पानी पिउन यहाँ 
जति जोडिन खोजे पनि टुक्रिनु पर्छ 
सबै भन्दा गाह्रो छ मन सिउन यहाँ ।