कहाँ होला सपनाको फूलबारी ?

म किन हराएँ यसरी ?
कसरी कहाँ हराएँ ?
जीवन खोज्न भनेर जीवनको जंगलमा
कता पुगिरहेछु म ?
के होला उदेश्य यसरी दौडनुको ?
के होला रहस्य यसरी भौतारिनुको ?
कहाँ होला उपलब्धीको शिखर
जहाँ पुग्न कुदिरहेछ यो जिन्दगी !

श्रीमतीको मुस्कान समात्न नसकेको बर्षौ भयो
छोराछोरीको गति पछ्याउन नसकेको उति नै भयो
म कुन जंगलमा आइपुगें ?
कसरी र किन हराएँ यहाँ ?
बाल्कोनीबाट बाले बोलाए होलान्
कति साँझ बेलैमा घर नफर्केकोमा
आमाले उदाश उदाश
दैलोमा चुकुल लगाइन् होला
सुतेर पनि निदाउन नसकेका
अनेकौ रातहरू होलान् आमाका पोल्टामा !

उफ् ! कति व्यस्त यो जिन्दगी !
यो ब्यस्तता उग्राएर कुनै फुर्सदमा
जीवनको स्वाद निकाल्ने क्षण कहाँ होला ?
कहाँ होला खुसीको बगैंचा
जहाँ पुग्न दौडिरहेछ यो मन ?

कतै त्यो,
मैले हेर्न नभ्याएको
आफ्नै श्रीमतीको अनुहारमा त विलाएर गइरहेको छैन ?
कतै त्यो,
मैले सम्हाल्न नभ्याएको
आफ्नै नानीहरूको उपद्रोमा त हराएर गइरहेको छैन ?
बाको दाँतसँगै खसिरहेको पो छ कि ?
आमाको केशसँगै झरिरहेको पो छ कि ?
अलिकति त
छिमेकी दाइसँगै बसाईँ सरेर पो गयो कि ?
अर्थात्,
आफ्नै आँखाको डिलमा चाउरी परेर पो जाँदैछ कि ?
कहाँ होला सपनाको फूलबारी ?
जहाँ पुग्न उडिरहेछ यो मन ?

घृणाको छाल

अचेल अर्थहरू
निमेषभरमै अनर्थमा बदलिन सक्छन्
चङ्गाचेट् भएर उडेकाछन्
अनगिन्ति मान्छेका मनहरू
निराधार बगेकाछन् अनियन्त्रित विचारहरू 
कुनै आसलाग्दो प्रवाह विना नै
रोकिँदै छचल्किंदै आइरहेको छ समय 

ए जिन्दगीहरू !
सपना देखेर किनारमा नउभिनु
बढारेर लैजान सक्छ आँखिरी संभावनाहरू पनि
सुकेको काठको मुढो झै ठानेर तिमीलाई
ऊ त्यो
आफैतिर आइरहेको
दुर्गन्धित घृणाको छालले ।

थाहा छैन

स्थिर छु भन्दा गतिमा देख्छु 
गतिमा छु भन्दा स्थिर देख्छु 
थाहा छैन अचेल म आफूलाई 
भएको देख्छु कि नभएको देख्छु !

मुक्तक

तिम्रो आँखाको प्रहार ठिक छैन अचेल
तिमीलाई छोएर बहने बहार ठिक छैन अचेल 
रूपको पनि त एउटा सीमा हुन्छ नि प्रिय 
अति भयो त्यो अनुहार ठिक छैन अचेल ।

मुक्तक

 कति डाह हुँदो हो तिमीलाई मैले बाँचेको देखेर
यस्तो दु:खमा पनि म हमेसा हाँसेको देखेर
अरूको रात देखेर उज्यालो हुने तिम्रो अनुहार
अँध्यारो हुँदो हो छिमेकको भाले बासेको देखेर 

बिन्ति !

यो बिन्ति हो मेरो
खालि एउटा बिन्ति
र यो अरू कसैको निम्ति नभएर
केवल तपाईँको निम्ति !

महोदय,
लुट्नु होस्
जति लुट्नु छ लुट्नुहोस्
तर नानीहरूका निम्ति केही खेलौना
दुई चार चकलेटहरू
बाबाको ढाडसेक्ने रबर ब्याग
श्रीमतीको अधबैंसे जवानी उजिल्याउने
केही कस्मेटिक समानहरू
एउटा थोत्रो टिभी
पुरानो मोबाइल
यस्तै यस्तै लिएर
बर्षौपछि देश फर्किएको
हर्कबहादुरको झोला एयरपोर्ट मै नलुट्नुहोस्
देशमै देशको निम्ति केही गर्छु भनिरहेका
युवाहारूको उत्साह नलुट्नुहोस्
त्यसरी झुटा सपनाहरू बाँढेर बर्षौ बर्ष
जनताको भावना नलुट्नुहोस्
महासय,
लुट्नुहोस् यीं सबै पनि केही छैन
तर कृपया,
मेरो बिन्ति छ !
देश भनेको आमा हुन्
देशको ईज्यत कहिल्यै नलुट्नुहोस् |

खोस्नुहोस्-
तपाईँलाई सबैभन्दा मनपर्ने
त्यो कुर्सी खोस्नुहोस्
तर इमान्दार कर्मचारीको जागीर नखोस्नुहोस्
सच्चा सुरक्षाकार्मीको बर्दी नखोस्नुहोस्
मान्छेहरू स्वन्तन्त्र हिंड्न चाहन्छन् यो सडकमा
उनीहरुका खुट्टा नखोस्नुहोस्
मान्छेहरू निस्फिक्री बोल्न चाहन्छन् यो खुल्लामन्चमा
उनीहरूको आवाज नखोस्नुहोस्
बुढी आमाको हातको लौरो
बृद्द बाबाको आँखाको चस्मा
स्कूल गइरहेको बालकको पुस्तक
कविको कलम
कलाकारको कला
केही पनि नखोस्नुहोस्
महोदय,
यी सबै जेजे खोस्नु छ खोस्नुहोस्
तर कृपया,
मेरो बिन्ति छ!
खोस्ने बेलामा कम्तिमा एक पटक सोच्नुहोस्
सगरमाथाको उचाई
बुद्दको सच्चाई
र यो देशको स्वाभिमान |

खान त खानुहोस्
तर भोको बच्चाको दुध खोसेर नखानुहोस्
बिरामीको औषधि
युवाहरूको सपना
चेलीहरूको जवानी
केही पनि बेचेर नखानुहोस्
पटक्कै नखानुहोस् गरिबहरूको झुपडी लुटेर
महाशय,
त्यो पनि खानुहोस् केही छैन
तर कृपया,
मेरो बिन्ति छ !
देशै बेचेर भने कहिल्यै नखानुहोस् ।

शुभकामना!

अनेक घामपानी सहेर पनि आफू

हातमा शुभकामनाका विटाहरू बोकेर
समयको हरेक गौंडामा ढुकिरहेको 
ए उल्लु मान्छे !
भन्नुहोस् त
अब फेरि उहाँलाई अरू केको शुभकामना ?
उहाँले त आफ्नो सपना पुरा गर्नुभएको छ
नभए ऊ हेर्नुहोस् त
जहाँ पुग्नु थियो त्यही पुग्न पाएर
उहाँ त मख्ख पर्नुभएको छ
उहाँ त सिंहदरबारको सिंह हुनुभएको छ ।

शुभकामना त,
अझैसम्म अधुरा सपनाहरू बोकेर
अनिश्चित आगत कुरिरहेको
यो देशलाई चाहिएको छ
शुभकामना त
बर्षौदेखि सपनाहरू देखिरहेका
तर सँधै निराश निराश उभिएका
यो देशका मान्छेहरूलाई चाहिएको छ ।

शुभकामना,
सिद्धिन लागेको ग्याँसको सिलिण्डरलाई
भत्किन आटेको वा भत्किसकेको पुललाई
पालमुनिको परिवारलाई
भोकै बस्न नसकेर देशमा
चारोको खोजीमा एयरपोर्टबाट उड्न लागेको नौजवानलाई
हलो भाँचिएको किसानलाई
तुईनमा झुण्डिरहेका नानीहरूलाई
र साँझ बेलैमा घर आइनपुग्ने विजुलीबत्तिलाई
चाहिएको छ ।

खासमा शुभकामना,
स्कूल जान नपाएका बालकहरूलाई चाहिएको छ
सिटामोल विनै मरिरहेका विरामीहरूलाई चाहिएको छ
सिंचाई विना सुकिरहेका वालीहरूलाई चाहिएको छ
बाँध विना डुविरहेका बस्तीहरूलाई चाहिएको छ

शुभकामना त
फोहोर किनेर खानु परिरहेका ग्राहकहरूलाई
मानब बधशाला जस्ता अस्पतालहरूलाई
पार्टि कार्यालय जस्ता शैक्षिक संस्थाहरूलाई
खरायो हिंड्ने बाटो पनि नपुगेका हिमालहरूलाई
पहिरो गइरहेका पहाडहरूलाई
सीमानामा छिमेकीसँग युद्द लडिरहेका मधेशहरूलाई
चाहिएको छ ।

शुभकामना,
फाटेको कुर्कुचालाई चाहिएको छ
भारी बेक्दा बेक्दा
थेप्चिएको तालुलाई चाहिएको छ
कुप्रिएको ढाडलाई चाहिएको छ
खुलेर मुस्काउन नपाएका
कलेटी ओठहरूलाई चाहिएको छ
भविष्य हिंड्ने सडकमा
सँधै आगो आगो देख्नुपरेका आँखाहरूलाई चाहिएको छ ।

ए उल्लु मान्छे !
सँधै सत्तामात्र अँठ्याइरहने सिंहदरबारलाई होइन
सिंह दरबारको आफूलाई मनपर्दो सिंहलाई मात्र पनि होइन
तिम्रो शुभकामना त
जनतालाई चाहिएको छ
देशलाई चाहिएको छ
कहिल्यै झुक्न नमान्ने
यो देशको स्वाभिमानलाई चाहिएको छ ।