पात्र जस्तै..

मार्थाहरू प्रेमको पक्षमा जिद्दी गरिरहुन्
प्रशान्तहरू अड्डी कसिरहुन् अहम्मा
अस्तित्वको नाममा ओइलिएर झरिरहुन् सकम्बरीहरू
आकर्षणको बाटो बिराएर
पश्च्तापमा जलिरहुन् सुयोगबीरहरु……
र सारा बैंस रातमा गुमाओस् पारीजातले
आंखिर संसार भ्रमको खेल मैदान नै त हो
आंखिर संसार भ्रमको रंगमंच नै त हो

हामी टुसाएर आतंक हुन्छौं परम्परामा
परम्परा बिलाएर आतंक हुन्छ हामीमा
एउटा निरन्तर युद्ध जारी छ सदियौंदेखि
न जितेका छौं हामीले
र न जित्न पाएको छ परम्पराले
हाम्रो संधै गुनासो परम्परासंग
र परम्पराको संधै गुनासो हामीसंग
एउटा बित्थाको कोकोहोलो निरन्तर बगिरहेको छ
र हामी भ्रमका किनारहरु आधार मानेर
प्रबाहामा सामेल छौं

सबैले बुझेको
तर आफैले बुझ्न नसकेको
सबैले जीत ठानेको
तर आफूले निरन्तर हारेको
कतै मार्था ! कतै प्रशान्त !
कतै सकम्बरी ! कतै सुयोगबीर !
कतै पारिजात !
कुनै कीर्तिका खातिर पात्र भईदिनु
र सम्बेग जन्माई दिनु हरेक पाठकमा
वा नाचिदिनु कतै थिएटरमा
अर्थात रोई दिनु छिनभर बेस्सरी
हांसी दिनु , जोक्कर भैदिनु
रिसाई दिनु , कसैसंग नाबोलिदिनु
पछुताउनु , आफैसंग झर्किदिनु
यसो भैदिनु , उसो भैदिनु
र कसै गरे पनि कता कता नामिलिदिनु
अर्थात नमिले झै लागिदिनु
फेरी कहिले टक्क मिले झै होइदिनु
र मन फुरुंग भईदिनु

एउटा भ्रमको खेल मैदान नै त हो जिन्दगी
एउटा भ्रमको रंगमंच नै त हो जिन्दगी

आत्मियता

समयको दुरी 
या भूगोलको दुरी
कुनै पनि दुरी बहादुरी हुनेछैनन् 
जबसम्म निकट रहन्छ 
हाम्रो आत्मियता !

प्रश्न

हरेक मन्दिरको मूर्तिलाई
अचेल भ्रम हुँदो हो
खासमा ऊ,
मूर्ति मात्र हो कि ईश्वर पनि ?
प्रत्येक मन्दिरको पूजारीलाई
अचेल प्रश्न हुँदो हो
वास्तबमा ऊ,
पूजारी मात्र हो कि मान्छे पनि ?

गोपिनीहरूको तर्फबाट

अचेल कृष्णहरू मुरली बजाउँदैनन्
तर यो जान्दाजान्दै पनि
कृष्ण जस्ता लाग्ने
स-साना नानीहरूका हातमा
हामी एकएक वटा मुरली थमाइ रहेछौ ।

र त्यसपछि
आफ्नै अन्तर्मनमा सुनिरहेछौ
प्रेमको सुरिलो धून
अनुभूत गरिरहेछौ
मुरलीमाथि जिस्किरहेका कलिला औलाहरू !

यतिखेर -
यो तन्द्राबाट ब्युँतेर
लखेट्नु जस्तो भएको छ कृष्णलाई ।

धेरै कुरा बदलिए होलान्
उसो त पहिलेका जस्ता छैनन् कृष्ण पनि
तर युग-प्रतियुग उस्तै छौ
हामी पागल प्रेमीहरू !

समय जस्तो मान्छे

बरू समय समयमा नहिड्ला 

बरू समय समयमा आइ नपुग्ला
तर ऊ सँधै समयमा हिंड्छ र समयमै आइपुग्छ
ऊ आइपुग्दा छ बजेको हुन्छ
छ बज्दा ऊ आइपुग्को हुन्छ
यस्तो भैसक्यो
ऊ आइपुग्नु भनेको छ बज्नु हो
मानौ, ऊ एक घडी हो
घडीमा सेट भएको एक घण्टी हो ।

सँधै ऊ
मेरो घरको छेऊ भएर
समयमै आउँछ र समयमै जान्छ
समय बरू 

समयको गतिमा छ कि छैन ?

 संका गर्न सकिन्छ,
तर उस्लाई हेरिरहँदा लाग्छ -
ऊ नै एउटा यस्तो घडी हो
जो स्वयम् समय भएर
निरन्तर एकै गतिमा
 बगिरहेछ ! 

धेरै काम बाँकि छ

नयाँ स्थापना गर्नु मात्रै छैन

पुरानो भत्काउनु पनि छ
बढार्नु छ धेरै कुरा ।

निर्माणै नभइकन घर
भत्काउन खोज्नेहरू पनि छन्
छाउने वित्तिकै घर
सल्काउन खोज्नेहरू पनि छन्
काममा अबरोध कति छन् कति
बेलाबेला पल्लाघरको आउँछ र उल्क्याइ रहन्छ
सहपाठी ठेकेदारहरूलाई ।

घरको हरेक कुनामा
बनि सक्दा नसक्दा घर
माकुराहरू जाल थाप्ने तयारीमा छन्
भ्यागुत्ताहरू पेटीमै ट्वारट्वार गरिरहेछन्
अझै कत्ति धेरै काम बाँकि छ
राम्रोसँग मिलिसकेकै छैनन्
घर भित्रका कोठाहरू ! 

बस् कविता पो लेखेको

म थान्का थान कविता उत्पादन गर्न सक्ने 
त्यो यन्त्रवत कवि होइन, 
जहाँ तिम्रा बिचारको कच्चा पादार्थ 
मेरो कलम भएर कविता हुन्छ | 

मैले तिम्रो निम्ति कविता लेखेको हो र ? 
मैले मेरै निम्ति पनि कविता लेखेको हो र ?
मैले त 
बस् कविता पो लेखेको |